Fantástica historia de amor

 Gustoume moito esta proposta da editorial Nórdica: Fantástica historia de amor de Sophie Divry. Gustoume aínda que a ollada que eu dirixira ao libro era diferente; ou sexa. eu agardaba unha lectura máis feminista (a autora é unha activista dos movementos feministas) e menos intrigante, a pesares de que a contracapa xa avisaba que o libro toma prestados os códigos do "thriller".

Certo é que se nota que o libro está escrito por unha muller, polo coidado que deitan as palabras cando describe a paixón e a sexualidade dos personaxes principais, e porque hai detalles que o reconfirman ao longo de toda a historia; a intriga vén dada por unha investigación desenvolvida no CERN, que dá asemade máis interese á historia.

A historia resulta moi áxil porque se alternan os capítulos entre o "el" e o "ela". E a medida que avanzamos na lectura as coincidencias sucédense mentres o lectorado desexa que se topen xa dunha vez. "El" narra en primeira persoa; "ela" en terceira. Haberá algúns capítulos cara ao final que serán protagonizados por algúns outros personaxes, pero serán moi poucos e necesarios para resolver a trama do "thriller". 

Fóra do misterio por resolver, está a soidade. Unha soidade que ela cura con encontros sexuais e que el cura coa igrexa; por suposto, nin a unha nin o outro serán felices ata que se topen. E este enxalzamento do amor chamoume a atención, xa que aínda que a maior parte do libro estea dedicado a topar a solución requirida (non hai detectives nin asasinatos pero si un problema), o título deixa claro que o importante é precisamente este amor que xurdirá entre as tebras dos protagonistas, un amor que por outra parte semellaba formar parte do destino de ambos por esas coincidencias que mencionamos anteriormente. Quizais estas coincidencias se circunscriban ao fantástico: os personaxes son reais e confiren veracidade á lectura. Pero tamén a Amizade é unha parte moi importante no libro, para ambos personaxes, porque poden sosterse nos verdadeiros amigos e amigas cando o precisan. E isto, así como as preocupacións que calquera de nós pode sentir en determinados momentos, están moi ben reflectidos no libro.

(H) amor 1

E unha outra vez, grazas Antón

 Diría que este é un manual co que introducirse sobre outras formas de amar, fuxindo, como non, do concepto de amor imperante que é o romántico. Poliamor, asexualidade, agamia, anarquía relacional e moitas máis definicións e reflexións sobre o que supón o amor dende unha perspectiva revolucionaria. O persoal é político e este libro dá boa conta desta frase. Para cambiar a sociedade comecemos polo persoal. Como tratarnos entre nós, como traballar a empatía, como romper as xerarquías que establecemos nas relacións, como entender a diversidade sexual e afectiva... E todo dende unha visión feminista porque non hai outra, a verdade.

La hora violeta

 Creo que non fun capaz de pasar unha páxina sen unha bágoa. Non significa isto que o libro vaia a páxina por bágoa, porque hai páxinas nas que tes que deter a lectura para chorar a moco tendido para logo proseguir. La hora violeta é unha lectura que te deixa noqueada, porque non hai nada máis terrible que a perda dun fillo, dunha filla. E cando esa perda cha van contando dende o minuto un, en que sabes que o cancro aposta pola morte e non hai outra solución, sentes a necesidade de ler porque tamén es nai e porque non queres saber nunca o que é esa dor, porque sabes que Sergio del Molino quere inventar unha palabra que na nosa lingua -a miña a galega, no seu caso, a española- non existe, porque vai contra natura ese tipo de perda. É tan dolorosa que a propia gramática nega a súa existencia. Xa falaramos disto mesmo con outra novela, lembrades? 

Esta lectura supón unha dor constante, ben é certo. Pero tamén arrinca unha admiración total por ese pai e esa nai. Como reaccionariamos de nos ver nesa mesma tesitura? Asemade, implica unha oda ao traballo da sanidade (que bo momento para falar tamén disto), ao traballo de médicas, enfermeiras, e de todo o persoal que poboa os corredores dun hospital cheo dun silencio doloroso quwsaaaaa3e acaba sendo o seu habitante máis fiel e poderoso.

Sobre todo, a emotividade será a sensación que domine a nosa lectura. Pero nela tamén hai cabida para a música e para a Literatura. Ambas resultan axudas terapéuticas e nos lembran a importancia da cultura (outra vez que vén nos ben arestora para lembrar a súa defensa, ferida de tal xeito como está en perigo de morte).

Si, é unha novela tremenda. Pero que vos recomendo con total sinceridade e devoción.

Publica Literatura Random House.

Quérote

Fermosísimo álbum de Hèléne Delforge e Quentin Gréban publicado por Algar na nosa lingua: Quérote é un poemario de amor, amor de todos os tipos: entre home e muller, amor homosexual, amor filiar, amor maternal, amor paternal, amor rematado, desamor, amor por un/unha mesmx... e amor malentendido.

Cada dobre páxina contén un poema e unha ilustración de ar "vintage" que namora xa só dende a portada.

LA BELLA Y LA BESTIA ¿ES POSIBLE CAMBIAR POR AMOR?

El lenguaje de las olas

Magela Ronda e Esther Gili conseguen un álbum marabilloso que chama a atención dende a propia portada. El lenguaje de las olas, publicado en Astronave, fala dunha nova linguaxe que une o mar, porque este ten o seu propio xeito de comunicarse, como asemade demostran as súas ondas e as súas cores, que tamén falan de amor, se as sabes escoitar. Seguro que si, cando leas este libro! Porque a poesía que conforman as súas liñas atrapa nunha historia de amor que demostra, unha vez máis, que este xénero, o álbum ilustrado, noné infantil. Pero aínda hai xente que o segue a crer!

In a heartbeat

En 4 minutos ("Nun latexto"), a curta reflicte a experiencia de mozos LGBTQ, amosando que non hai nada que temer.
Vía Cultura Inquieta.

Amar Pelos Dois

A gozar!

Salvador Sobral - Amar Pelos Dois (Thought of You by Ryan Woodward) from Creativehole on Vimeo.

Te quiero

A editorial Impedimenta ofrécenos este pequeno e delicioso álbum sen palabras sobre o amor: Te quiero de Juan Berrio. Un mozo, protagonista de todas as páxinas, pensa en todos os xeitos nos que podería declarar o seu amor, soñando con ese amor e que é correspondido. E todas as maneiras que crea no seu maxín son tenras, claro está, pero ao mesmo tempo divertidas. Ao ser un libro sen palabras, estamos ante un momento no que é máis importante aquilo que non se di, ou que o lectorado intúe.

E esta intuición fainos sorrir.

Sempre hai un lugar para a poesía (CXLII)

 Publica Pilar Aguilar no seu Facebook:

Porque o amor tamén é desamor, este poema de Idea Vilariño:


Ya no será,
ya no viviremos juntos, no criaré a tu hijo
no coseré tu ropa, no te tendré de noche
no te besaré al irme, nunca sabrás quien fui
por qué me amaron otros.

No llegaré a saber por qué ni cómo, nunca
ni si era de verdad lo que dijiste que era,
ni quién fuiste, ni qué fui para ti
ni cómo hubiera sido vivir juntos,
querernos, esperarnos, estar.
Ya no soy más que yo para siempre y tú
Ya no serás para mí más que tú.
Ya no estás en un día futuro
no sabré dónde vives, con quién
ni si te acuerdas.
No me abrazarás nunca como esa noche, nunca.
No volveré a tocarte. No te veré morir.

A Lunch Break Romance

Visto aquí

El amor de la roca

Un Coeur Sur Les Bras

Dende o sempre interesante muro do Facebook de Pilar Aguilar traio este vídeo e a súa propia reflexión:

Cuando yo era profe de francés intentaba no dar puntadas sin hilo. Aquí os traigo una canción con la que pretendía “deconstruir” la idealización del amor romántico de mis alumnas (que lo necesitaban más que mis alumnos): “Un cœur sur les bras” de Anne Sylvestre. Muy divertida.
Resumo para quienes no sepan francés:
Cuenta su problemática: un enamorado le regala su corazón ¿qué hacer con semejante artefacto? Lo colocó encima del aparador pero no terminaba de gustarle, le parecía un corazón excesivamente triste y, además, le molestaban los latidos que, para colmo, cuando el tipo pensaba en ella, tocaban rebato. Lo puso en el jardín pero los vecinos se quejaron del ruido…
Al final encuentra la solución: un nuevo pretendiente viene y le pide que le entregue su corazón y ella le suelta el del otro…
Y pongo la letra para quienes saben francés:
 
« Etant un jour à court de fleurs
tu m'as comme ça offert ton cœur
dans un papier sulfurisé
avec une étiquette.
Pas eu moyen de refuser.
C'tait pourtant pas ma fête.
Ah! quel poison, quel embarras
que d'avoir un cœur sur les bras,
un cœur sur les bras.
Les autres me donnaient des fleurs
dont je n'aimais pas la couleur.
Après deux ou trois jours du moins,
sans changer l'eau du vase,
ne restait plus qu'un peu de foin
trempant dans de la vase.
Oeillets, dahlias, fleurs de pommiers
se retrouvaient sur le fumier,
sur le fumier.
Pour un cœur, c'est tout différent:
ça pourrit pas, c'est bien vivant
Je n'allais pas me le mettre au cou
pendant à une chaîne.
Puis, il n'était pas à mon goût,
un peu trop lourd de peine.
Je l'ai posé sur le buffet,
il y faisait beaucoup d'effet,
beaucoup d'effet.
Un cœur qui bat, ça fait du bruit.
Le tien me réveille la nuit,
et non content de mon émoi
devant un tel vacarme,
il déclenche, quand tu penses à moi,
une sonnerie d'alarme.
Je l'ai bien mis dans le jardin,
mais il ameutait les voisins.
Par chance, un autre doux rêveur
s'est présenté bardé de fleurs,
revendiquant pour lui tout seul
mon cœur, idée bien riche.
Après avoir mis ses glaïeuls
dans ma plus belle potiche,
je lui ai refilé tranquillement
ta mécanique à sentiments.
Fleurs contre cœur, cœur pour des fleurs,
je dors tranquille, mais pour l'heure
mon soupirant, béant de joie
ne se lasse d'entendre
sa sonnerie, lorsque pour moi
sa pensée se fait tendre.
Où cela va-t-il nous conduire?
Ça te regarde, à toi de' choisir.
De la partie je me retire. »

 

Eleanor y Park

Rainbow Rowell é o autor desta magnifica novela xuvenil (e non só) que publicou Alfaguara: Eleanor & Park é unha historia de amor (e non só) que non se le, devórase. Vaia, ten mérito. Como pode ser unha historia de amor tan boa? Porque non é cursi, porque afástase dos termos correntes en como se escribe unha historia de amor para presentarnos simultaneamente os sentimentos de dous personaxes case marxinais que non se namoran a primeira vista e que van superando dificultades aos poucos. E o final, aberto, chega a ser angurioso.

É un libro sensible, que agocha moito máis ca unha historida de amor, e ao mesmo tempo encántanos este amor adolescente imparable e trastornado. Mesmo anhelamos volver a sentir ese voo de bolboretas do primeiro amor. É un libro con alma, e isto non sempre se topa. 

Moi recomendable.

EQUIS O CORAZÓN

 Esta curta foi produto do Día de San Valentín por parte de El Corte Inglés. Unha curta que confunde amor con ciumes e control, un vídeo machista que foi retirado pola empresa.

Aquí tedes máis información

Kamasutra para domingos lluviosos

Fantástico este libro de Ximo Abadía que publica Impedimenta: Kamasutra para domingos lluviosos é unha mestura contorsionista de sexo e humor, moito humor. Personaxes estirados que semellan poboadores do circo son os encargados de amosarnos cantos xeitos hai de facer conexión nunha parella. En vermello e negro, sempre elegantes, todo tipo de suxestións para pasar un domingo de choiva. Non hai nada máis divertido! Podemos bailar, tocar ou mesmo disparar como xogos de amor, nunha obra completamente minimalista que adoraremos mirar. Nestas imaxes poderedes observan o humor protagonista do libro e de toda relación, porque sen humor, non hai amor que valla!

2016, Ano de Manuel María (VI)

Novamente, dende a biblioteca do IES San Paio, chéganos esta selección de poesía amorosa:  Manuel María: Amor de poesía, Poesía de amor. Foi chama o meu amor; agora é poesía.

Extra Gum: The Story of Sarah & Juan

A marca de chicles Extra Gum explica unha historia de amor con final feliz nunha campaña publicitaria realmente boa.

Vía

Amor ilustrado

Pascal Campion con estas ilustracións reflicte pequenos momentos cotiás, pequenos xestos que son grandes momentos.

Pascal Campion es un ilustrador y animador franco-americano. Estudió ilustración narrativa en el Arts Décoratifs de Estrasburgo, en Francia. Se deleita en compañía de su esposa e hija y le resulta muy difícil escribir sobre sí mismo. Trabaja en un estudio de techos altos en San Francisco.



















 Vía

Educar en igualdad para aprender a amar sin violencia

Montserrat Moreno e Genoveva Sastre realizan un estudo sobre como a adolescencia vive o amor.