Olvidadas

 Neste peculiar caos existencial de meu, mergullada nun afastamento lector/literario, volvo pouco a pouco a recuperar o bo costume da lectura, e para comezar -ou case- escollín unha novela negra; a escolla tampouco é fortuíta, xa que a miña necesidade de evadirme destes incendios que asolagan o país é evidente. Entre todas as novelas negras que me agardan nos andeis, despositadas pouco a pouco e sempre coa esperanza de seren lidas nalgún momento, fun a Bernard Minier; concretamente a este Olvidadas, publicado pola editorial Salamandra, porque me chamou a atención a sinopse: unha parte da acción desenvólvese na Galiza. Que un autor francés veña á nosa terriña, obviamente, empurroume para esta escolla. Seguramente tiña que ter empezado polo libro anterior que xa presentaba a esta protagonista, pero deume igual: o libro encantoume e cumpriu a súa función, a de non cavilar na estupidez humana que prende lume tras lume e nos deixa orfas de vexetación, de verde.

O que máis me gustou do libro, teño que recoñecelo, foi que este autor se convertese nun aliado, con toques feministas moi evidentes ao longo da lectura. A violencia contra as mulleres, o odio dos "incels"... reflexións moi pertinentes e ben traídas que dan valor engadido á lectura.

As páxinas transcorren por dous lugares de investigación e dúas tramas paralelas que nada teñen que ver entre si, agás a protagonista; por un lado, Galicia; polo outro, Madrid e Cuenca. No lado galego temos asasinadas mulleres anónimas; no lado madrileño as asasinadas son persoas moi ricas. Isto tamén dá pé a diversas reflexións de como a sociedade actual é totalmente inxusta,  e un certo xuízo político; movementos sociais, importancia mediática, e o pensamento lúcido de que, como non, hai vítimas de primeira e vítimas de segunda. Con todo isto temos unha novela negra atrapante (axuda o feito de termos capítulos curtos e ritmo intenso que non decae en ningún momento) e trepidante, que non queda na beira senón que chega ata o fondo con todo tipo de análises, incluída a web escura, a psicoloxía das persoas, a arte; ante todo, a denuncia do poder.

"No es fácil descubrir que nuestra capacidad de juicio moral depende del contexto, de la época y sobre todo del grupo al que pertenecemos, de nuestro entorno, y no de unos valores morales supuestamente universales(...)" (páx. 252).

A denuncia:

"También sabía que los hombres blancos heterosexuales como él se habían convertido en el blanco de las neofeministas, los homosexuales, los negros, los izquierdosos y otros LGTBQIA+" (páx 374).

As reflexións sobre a internet tamén son ben interesantes. Lembrar que a perversión xa non está soa, senón que ten eco e expansión dentro da web. Cavilar en como os peores aspectos dos humanos chegan a estar protexidos, aínda que ás veces prefiramos esquecelo, dá medo. Por exemplo, como xa mencionei anteriormente, o caso dos "incels", homes que fan comunidade na web e desenvolven unha misoxinia indubidable e monstrosa: acusan ás mulleres de todos os males do mundo e pretenden sometelas.

O feito de que sexa unha muller a protagonista tamén é relevante, porque é (e será, coido, proximamente) unha vítima destes incels. Por iso, aínda que novela negra, destaca esta parte feminista onde se amosa sen andrómentas a manosfera e o machismo social.

La gran serpiente

 Imposible resistirse a Pierre Lemaitre. La gran serpiente foi a súa primeira escrita e vén de publicala agora Salamandra, coa lembranza da súa despedida da novela negra (que tristura!). O libro lese dunha sentada, porque é tetricamente delicioso e humorístico. Non é unha novela negra -nada ten que ver coas novelas tan negras que o autor escribiu posteriormente- pero é todo un divertimento literario que nos deixa intuír algunhas das notas mestras deste marabilloso autor. O que temos aquí é un xogo, un xogo literario, claro está, un tanto macabro e despiadado cunha protagonista totalmente inesquecible, lista e despiada que conquistará o lectorado dende o comezo. E cun final que tampouco defraudará.

Diccionario apasionado de la novela negra

 

Gústame a novela negra. Adoro a Pierre Lemaitre. Así que imaxinade o que me pode gustar este libro que teño nas mans. Un Diccionario apasionado de la novela negra escrito por Lemaitre e publicado por Salamandra: unha marabilla que é unha compilación de autorxs, obras, lecturas e datos históricos. Non coñezo todas as obras e nin sequera todos os autores, pero coñezo moitos, o que me encheu dun íntimo orgullo. Como bo dicionario que é, aprenderei del e procurarei algunhas destas lecturas que Lemaitre nos recomenda. 

Por orde alfabética, e comezando por A sangre fría, poderemos ler sobre libros, películas, retratos dxs creadorxs predilectxs do noso autor, hai tamén reflexións sobre a escrita. E o que hai, sobre todo, unha confesión propia dos seus gustos literarios e da súa propia formación. Unha formación que o levou a ser -para min- a ser un dos grandes.

El Gabinete de los Ocultistas

 O segundo libro de Armin Öhri tamén publicado por Impedimenta é El Gabinete de los Ocultistas, que creo que gocei máis aínda que o primeiro. Un thriller algo gótico que está escrito, novamente, de xeito moi intelixente. Volvemos contar con Albrecht Krosick e Julius Bentheim, e como telón de fondo a vida amorosa deste e, por suposto, a sociedade berlinesa de mediados do século XIX. Neste pasean personaxes ben interestantes e unha historia que nos convida a visitar a Berlín.

Seguiremos atentas a canto se publique deste autor.

La musa oscura

Gustoume esta proposta diferente,  La musa oscura de Armin Öhri publicado por Impedimenta. Un argumento moi diferente e unha época e un lugar pouco habituais: a Prusia de Bismarck. Asemade, vemos como funciona unha ciencia forense que comeza a agromar nesta época, e o uso da fotografía para plasmar os detalles das escenas dos crimes. Asemade, o libro afástase do que hoxe entendemos por novela negra, posto que sabemos quen é o asasino dende o primeiro momeneto pero aínda así o final é bastante sorprendente. Sabendo quen é o asasino dende o principio, a historia non decae en absoluto, ao contraio, e aí radica o mérito desta obra. Diferente tamén é o punto de vista do narrador, que neste caso é o debuxante das escenas dos crimes; tamén servirá para que a subtrama sexa protagonizada precisamente por este mozo e a súa historia amorosa. 

O mellor, que xa temos continuidade deste libro nun segundo publicado pola mesma editorial.

Antigua sangre

 

Custoume máis do habitual ler este libro de John Connolly, non sei se pola miña pouca apetencia lectora ou se porque considero que aquí xa se pasa co sobrenatural, e eu son pouco dada a este tipo de lectura. Antigua sangre, publicada por Tusquets, é case unha novela gótica, así que se anda por aí alguén que ame este xénero, que acuda inmediatamente á libraría. Porque desta volta temos escenarios por onde alternan personaxes que encarnan practicamente o mal en estado puro e a súa perdurabilidade. Asemade, este libro presenta unha complexa arquitectura novelística na que proliferan diferentes lugares e tramas, cunha galería de personaxes extensa. Tanta diversidade afástanos moitas veces do ritmo que cremos deben ter as novelas negras e mesmo nos distancia do seu protagonista en favor doutro tipo de seres. Escenas de terror e visións fantasmais conviven coas pesquisas policiais, e por suposto cuns personaxes que para quen os seguimos acaban sendo entrañables a pesar da súa fereza.

Aínda así, algúns elementos de toda a serie están presentes neste libros, como a mirada do protagonista, unha mirada humilde e clemente a esar da crueldade do mundo -e da novela-. 

 

Seis cuatro

 Non diría eu que estamos ante unha novela negra ao uso despois de ler a Hideo Yokoyama en Salamandra: Seis Cuatro é un libro lento, moi lento, como ben sabemos das lecturas ou dos filmes que veñan do país nipón, quizais demasiado lento para o ritmo frenético que nos aporta a novela negra actual. Recoñézoo.

Sabemos que o xénero negro serve arestora para reflectir e denunciar os problemas da sociedade actual. E esta novela consegue o seu propósito: a denuncia é maior que a propia trama criminal. O autor detense maioritariamente na análise xornalística: cal é a feble liña que separa o xornalismo do amarilismo? Onde empeza e onde remata a privacidade das vítimas?

Que temos entre as mans? Un monólogo interior constante que serve para coñecer intimamente ao protagonista, e de paso, un xeito de entender a sociedade xaponesa: unha cultura onde a cortesía está por riba de todo, as xerarquías, as tradicións. De aí que o libro máis que unha novela negra sexa un achegamento á cultura de alén que eu agora aprecio tanto.

Verano de lobos

 

Con Verano de lobos comeza unha nonva serie, a de Haparanda. Publicada por Planeta, o seu autor é Hans Rosenfeldt. O libro é entretido e, por veces, orixinal, pero non me acabou de convencer, xa que nalgúns momentos facíase pesadamente lento e asemade pérdese nalgunhas subtramas que non viñan moi a conto. Supoño que o feito de que sexa a primeira entrega tamén é importante porque o autor nesta pretende presentar moitos personaxes e deixar clara a ambientación. Quizais a evolución destes dea máis de si en próximas entregas.

A vida secreta de Úrsula Bas

 Lese de seguido a nova novela de Arantza Portabales publicada por Galaxia: A vida secreta de Úrsula Bas. Un novo caso para os policías Santi Abad e Ana Barroso, unha intriga de ciumes e vinganzas, onde os protagonistas viven un proceso de reconstrución das súas propias vidas ao mesmo tempo que deben resolver un cado de desaparición. A carón desta investigación tamén hai, como non, crítica social tentando amosarnos como as persoas somos  diferentes ao que parecemos realizando unha caracterización dos personaxes bastante profusa, incidindo en como os sentimentos dominan tantas veces os nosos actos, facendo que estes parezan irracionais. Aínda así, esta caracterización psicolóxica non chega a ter a fondura apetecible para este tipo de novelas. 

Recoñezo que eu, como lectora ávida de novela negra, síntome un pouco decepcionada con este libro que, se ben recomendo a aquelas persoas ás que lles apeteza ler un libro entretido, non indicaría para un experto lector ou lectora deste tipo de novelas.

Las Doncellas

 Alex Michaelides é o autor de Las Doncellas, publicado por Alfaguara. Un libro que me defradou, debido ás expectativas postas na súa lectura. O máis interesante é o enfrontamento que se produce entre os personaxes principais do libro, Fosca e Mariana, xa que lle dá á lectura un interese especial, aínda que este non sexa suficiente como para dicir que estamos ante un gran libro. Si, déixase ler, como precepto obrigatorio de novela negra, pero nada máis. Quizais o final sexa desconcertante, pero tampouco chega a ser suficiente como para ter este libro nos andeis dos nosos preferidos de novela negra.

Hijos de febrero

 Unha vez que comecei con Alan Parks, tiven que seguir. O bo de collelos a destempo é que están os dous publicados e podo lelos así, sabendo que se se metese moito tempo polo medio non lembraría a metade dos personaxes. Ás veces, dá gusto chegar tarde a algunhas publicacións!!!

Así que foi o turno de Hijos de febrero, publicado asemade por Tusquets, de Alan Parks.

E se no primeiro coñeciamos un protagonista incrible, agora profundamos na súa personalidade. Así, coñecemos mellor o seu pasado e os motivos polo que é amigo dun mafioso sen escrúpulos a quen axuda constantemente, a quen lle debe lealdade. Volvemos a estar ante unha novela atípica, xa que a estrutura que mantén neste libro é a mesma que na anterior: o comezo é explosivo xa que nos presenta un crime espectacular e logo unha procura desenfreada dun culpable que sabemos quen é. Pero isto non fai que perdamos interese na historia, xa que está moi ben enfiada e destaca a construción dos personaxes e varias tramas que se van engadindo pouco a pouco, pesando nos diálogos. Logo, destaca tamén a reconstrución dunha Escocia situada en 1973, coa música e a vestimente propia do momento.

Agardamos que siga publicando.

Enero sangriento

 Non coñecía a Alan Parks, autor de novela negra publicado por Tusquets. E comecei polo primeiro da serie Harry McCoy: Enero sangriento. Rúas cheas de corrupción, drogas, perversión e moita violencia. Un detective que prefire dalo todo, a pesar do perigo. Afástase doutras novelas negras porque non é típico policía bo que remata por atrapar os malos. Que hai moita brutalidade e non toda é punible, aínda que si todo é máis tráxico e brutal. Mesmo a linguaxe utilizada.

Para seguir.

Ética para inversores

 

Como resistirse a Petros Márkaris? Imposible rachar coa tradición de ler as súas novelas negras adobiadas con crítica social e con humor, ademais dun sentido de humor grego que nos leva a pasear polas rúas da capital grega incrementando a ganase de irmos alá. Ética para inversores, publicada por Tusquets, trata precisamente da falta de ética do mundo actual no que as grandes riquezas aproveitan as crises para enriquecerse aínda máis. Son especuladores, inversores con aparencia beatífica que para nada son filántroopos. Os saqueadores non andan polas rúas, senón que habitan en grandes despachos e nas sombras. Márkaris ten como obxectivo nesta nova entrega a inversión inmobiliaria que acapara bens con fins turísticos aproveitándose da pobreza provocada polas sucesivas crises vividas en Grecia.

Pero ademais desta trama temos o mellor amigo do comisario Jaritos, Lambros, ese vello comunista desencantado, organizando folgas para defender os pobres, eses que ninguén lembra. Vivmos nun mudo globalizado onde a diferenza entre ricos e pobres é cada vez meirande.

E sempre paga a pena ler e reflexionar con estas novelas, negra, pero non tanto. Porque o autor sabe ir máis alá. E desexamos que non pare.

El Rey

 

O malo das triloxías é que pasa demasiado tempo entre a lectura dun libro e outro e aquí tamén fai acto de presenza miña mala memoria. De aí que ao principio me custase tanto situarme na acción de El Rey, terceira parte de No está solo e El Ángel, de Sandrone Dazieri, publicado asemade por Alfaguara, libros que me atraparan de vez: pero, claro, xa pasaron dous anos. Iso si, é imprescindible telas lido para ler este. 

Xa pasou ano e medio dende os terribles sucesos acontecidos no anterior libro. A protagonista pretende vivir afastada do mundo, preocupada tan só pola vida do seu amigo. Pero as cousas complícanse. A partir dese momento, o ritmo da novela irá in crescendo, sen descrición superfluas e cun suspense e unha tensión que nos acompañará en cada páxina. Un libro que medra a medida que imos avanzando páxinas e ímonos poñendo en situación. Porque, xa digo, ao principio custa -ou a min custoume-retomar a historia. Por suposto, tal como acontecía nos anteriores libros, o autor sabe manternos co libro aerto, con moitos ángulos e paredes polas que rubir. E cun final que consegue un golpe de efecto. Por suposto, o libro constitúe un broche perfecto, aínda que considero que non é a mellor novela das tres, é moi recomendable se vos gusta a novela negra. Por suposto, ao dúo protagonista, ou ámalo ou non: non hai termo medio.

Oro negro

 Descubrín a Dominique Manotti e o seu Oro Negro publicado por Versátil. Aínda que está ben, boto de menos un pouco máis de acción e de ritmo, destacando sobre todo pola crítica social que realiza, denunciando a corrupción e as loitas polo poder, ademais das mafias. O protagonista terá que se enfrontar aos grandes poderes, ou sexa, ao mundo económico empresarial, que é quen realmente manexa o mundo, e non a política. Neste mundo, o asasinato é un medio coma calquera outro para resolver conflitos comerciais. A cidade, a Marsella de 1973 é unha das grandes protagonistas da novela, e está perfectamente ben recreada, tanto que chega a preocuparnos os pactos de poder que nela se realizan, unha realidade que nos semella afastada e que a xulgar polo que lemos, resulta que simplemente se nos oculta á maioría da cidadanía. Tamén é de destacar a presenza da homosexualidade, xa que nos anos nos que se sitúa a novela non estaba tan visibilizada como arestora.

Así que unha lectura bastante interesante que non me acabou de atrapar. Tampouco me encantou o final...

La muerte blanca

 Xa lera un libro de Ragnar Jonasson e agora volvín a el e ás frías terras de Islandia con este La muerta blanca, publicado asemade por Seix Barral. Volvemos a estar ante un libro entretido, cun bo desenvolvemento pero que non acaba acaba de convencer no desenlace. Iso si, o avance na novela é entretido, xa que seguimos varias historias e varios personaxes principais que resultan atraentes e están ben construído, tecéndoos nunha rede que vai encaixando como un bo puzzle

Tierra de fuego

 Esta novela negra levoume de viaxe a Chile e a Suecia. E gustoume. Engancha dende o principio e presenta unha trama ben construída e interesante. Tierra de fuego é de Pascal Engman e está publicada pola editorial Roca. O autor volve a demostrarnos que o paraíso sueco non existe e a inseguridade tamén é moeda de cambio. De fondo, na parte chilena, o nazismo como telón de fondo e máis acá a ditadura chilena. E algo tan aterrador como o mercado de órganos e o secuestro de nenxs da rúa. Unha detective que terá continuidade, e que agardamos, Vanessa Frank. Todo mesturado dá como resultado unha boa novela que vos recomendo se vos gusta este xénero.

O home dos círculos azuis

 Fred Vargas é unha das miñas autoras preferidas de novela negra, así que levei unha inmensa ledicia cando vin que a editorial Kalandraka publicada O home dos círculos azuis, un dos primeiros libros que contan as aventuras do inesquecible comisario Adamsberg. Pero teño para min que este non é dos mellores libros, cando menos dos que eu tiven oportunidade de ler. Desde logo, non é o libro que eu recomendaría para engancharse á súa saga, pero coido que este libro axúdanos a coñecer o primeiro comisario, ese que vai evoluíndo pouco a pouco, tanto el como a súa famosa intuición. Gustoume lelo e coñecelo dende un principio, e desde logo, o libro non está nada mal, a pesar de que ás veces é un pouco pesado e reiterativo.

Ogallá sigan traducindo á nosa lingua a esta gran autora.

Polvo y sombra

 

Pasáraseme a publicación deste libro e tan pronto souben del, "ataqueino", porque nestes momentos tan complicados das nosas vidas víñame ben unha lectura así, dun autor que coñezo, que me divirte e me entretén e que ademais, resulta levadeiro. Falo de Antonio Manzini e o seu Polvo y sombra, sexta entrega deste comisario tan particular chamado Rocco Schiavone, publicado unha vez máis por Salamandra Black. Quizais esta entrega sexa do mellor da saga. Seguimos ante unha prosa chea de ironía e sarcasmo, unha das cualidades a destacar do autor, que consegue unha lectura divertida e entretida, e por suposto áxil. Semella que o autor vai "madurando" ao mesmo tempo que o seu personaxe principal, quen con cada entrega é máis desencantado do mundo e está máis farto de todo canto o rodea, e cada vez, asemade, está máis só. A soidade é, sen dúbida, un arquetipo dos protagonistas deste tipo de novelas, xa que acostumamos a ler protagonista enfuciñados coa vida, e este tamén o é. Unha vez máis, un acerto lelo e, como digo, máis nestes días de abafo pandémico.

El cuarto mono - La quinta víctima - La sexta trampa

 

Recoñezo que o primeiro tomo non me encantou porque me resultou demasiado atroz pero o segundo e o terceiro papeinos, literalmente. De aí que fale xa dos tres ao mesmo tempo, xa que lin os tres seguidos sen interrupción. E que é imposible dividilos, posto que forman parte dun todo. Un totum revolutum que deseguida iremos comprendendo, a pesar das reviravoltas que dá a trama. Os tres libros caracterízanse pola acción trepidante, que nos sitúa durante toda a lectura nunha carreira contrarreloxo, xa que está sementada de xirons inesperados que mesmo conseguen sementar dúbidas na nosa mente do propio protagonista. Consegue despistarnos, ao mesmo tempo que engancharnos. Asemade, a acción contra cun revulsivo: o diario de Bishpo (este personaxe metéuseme de tal xeito que soñei con el e a súa crueldade) que é ao mesmo tempo un anecdotario dunha cámara dos horrores. Cada un destes libros ten as súas 600 páxinas -máis ou menos- que non chegan a nada porque a lectura semella unha dose de pílulas que enganchan como a mellor droga. Estas pílulas confunden, estrañan, desatinan e volven a conformar a opinión que tiñas formada. Todo vai cobrando sentido ata un final que é aínda máis incrible e crible porque non podía ser outro. É un final perfecto porque nada era o que parecía.