Blogue de Gracia e de Anxo, blogue de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.

16/02/10

Invictus: son o capitán da miña alma

Gustoume moito máis do que esperaba esta película. A interpretación, a dirección, a historia (baseada nun momento do goberno de Nelson Mandela)... unha obra mestra baseada nun poema. Tan pronto como cheguei á casa busqueino. É de William Ernest Henley. E aquí volo deixo:

Out of the night that covers me,
Black as the pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.

In the fell clutch of circumstance
I have not winced nor cried aloud.

Under the bludgeonings of chance
My head is bloody, but unbowed.

Beyond this place of wrath and tears
Looms but the Horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds and shall find me unafraid.

It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll,
I am the master of my fate:
I am the captain of my soul.

Más allá de la noche que me cubre
negra como el abismo insondable,
doy gracias a los dioses que pudieran existir
por mi alma inquebrantable (invencible)

En las azarosas garras de las circunstancias
nunca me he lamentado ni he pestañeado.
Sometido a los golpes del destino

Mi cabeza está ensangrentada, pero erguida.
Más allá de este lugar de cólera y lágrimas
donde yace el Horror de la Sombra,
la amenaza de los años me encuentra,
y me encontrará, sin miedo.
No importa cuán estrecho sea el portal,
cuán cargada de castigos la sentencia,

Soy el amo de mi destino
Soy el capitán de mi alma.


Recoméndovos que vaiades ver a película, paga a pena. Dirixindo Clint Eastwood non podía ser doutro xeito.

15/02/10

Margarita

Das catro curtas animadas nominadas aos Goya (gañou La dama y la muerte) faltábanos esta por vos ensinar:

MARGARITA from Pedro Segura on Vimeo.

Problemas coa neve

Un pequeno sorriso para estes días de frío (e para que non vos pase o mesmo que ao home do anuncio, claro!)


Goya en galego

Non podía ser doutro xeito: Celda 211 foi a gañadora. Todo un peliculón e un actorazo que agasallou á nosa lingua cun protagonismo que moitos se empeñan no noso país en rexeitar. Compartir o premio con esta beira do Atlántico: ”sei que ides entendelo todos”. Que emoción nos percorreu!



Parabéns, Luís Tosar!

E se aínda non vistes a peli, correde a vela. É impresionante!


Galicia en timelapse

Vídeo realizado coa técnica do timelapse, onde Daniel Almeida, fotógrafo madrileño que vive n'A Coruña, nos ofrece a súa particular visión da nosa terra.

Galicia from Daniel Almeida on Vimeo.



Vía

14/02/10

Dime algo sucio

Gustoume esta última novela de Diego Ameixeias, Dime algo sucio, novela coral con estrutura circular na que imos desfiañando anacos de vidas que nada teñen que ver entre si e que acabarán mesturándose por esas razóns que o destino ás veces nos ofrece, cunha lixeira (moi lixeira, a verdade) nota de esperanza ao final a pesar da violencia dalgunhas das súas páxinas. De fondo, a cidade de Oregón, facilmente identificable, que nos levará de paseo pola nosa cidade ourensá, polas súas rúas e calellas, mentres a vida e a morte vanse sucedendo nunha novela "case-negra" áxil, de lectura rápida polos seus minúsculos capítulos. Personaxes insatisfeitos que case rematan coa súa vida ou que aínda a estarían a iniciar se non fose truncada violentamente. Xente da rúa, taxitas, médicos, vendedores ambulantes, adolescentes... mestúranse nunha cidade fría onde a violencia convive connosco sen apenas decatarnos. Soidade, adolescencia, desexo, sexo, amor, enfermidade... barállanse anarquicamente para achegarnos unha visión real da sociedade na que nos movemos decote nun ritmo marcado enfaticamente por eses pequenos capítulos.
Unha novela a ter moi en conta no panorama da literatura negra galega.

Poemas de amor VII (e música)

Te quiero

Tus manos son mi caricia,
mis acordes cotidianos;
te quiero porque tus manos
trabajan por la justicia.

Si te quiero es porque sos
mi amor, mi cómplice, y todo.
Y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos.

Tus ojos son mi conjuro
contra la mala jornada;
te quiero por tu mirada
que mira y siembra futuro.

Tu boca que es tuya y mía,
Tu boca no se equivoca;
te quiero porque tu boca
sabe gritar rebeldía.

Si te quiero es porque sos
mi amor mi cómplice y todo.
Y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos.

Y por tu rostro sincero.
Y tu paso vagabundo.
Y tu llanto por el mundo.
Porque sos pueblo te quiero.

Y porque amor no es aureola,
ni cándida moraleja,
y porque somos pareja
que sabe que no está sola.

Te quiero en mi paraíso;
es decir, que en mi país
la gente viva feliz
aunque no tenga permiso.

Si te quiero es por que sos
mi amor, mi cómplice y todo.
Y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos
.


Mario Benedetti

E desde O Segrel outra fantástica selección musical:


Non á violencia contra as mulleres (CXXXIV)

LA MALTRATADA

Tengo sed. Me has quitado las praderas del norte,
regadas por arroyos de respeto y cariño.
Tengo frío. Te has ido con el sur de mi alcoba,
dejándome las huellas de tu hielo en mi cuerpo.
No sé qué hacer. La vida me parece una tumba
donde me has enterrado viva, una oscuridad
irrespirable, un túnel sin salida, una muerte
prolongada, el vacío, la ausencia, el desamparo.
Me siento tan vencida por tu odio, tan débil,
tan aterrorizada y tan inexistente,
que no puedo llorar, ni llamar por teléfono
a mis padres (que acaso me dirían: “Aguanta,
que por algo naciste mujer”), ni hacerle señas
a la vecina desde la ventana. Me quedo
acurrucada en un rincón del dormitorio
esperando que vuelvas y sigas arrasando
con gestos de desprecio, con golpes y con gritos
aquel campo de amor que cultivamos juntos.


LUIS ALBERTO DE CUENCA

13/02/10

Vergoña

As campañas de Intereconomía son de vergoña propia e allea.



Vía

Substitutos de Cupido

Aprendemos con Carme Loriga moitas actividades hai un tempo; unha delas retomámola este curso con algúns "retoques". Grazas, Carmen, por dar tanto.

Se a semana pasada o centro encheuse de cartaces avisándonos de que Cupido se atopaba no paro, esta semana foi o alumnado e o profesorado do centro o que traballou -de gratis- deste deus do amor para que este perviva sempre. E así, o vestíbulo do noso IES encheuse de amor, de corazóns, de poesía, de libros, e de toda unha montaxe para nos lembrar que o Amor, en todas as súas manifestacións, é o motor da nosa existencia.
O lema: "Sabedes que Cupido está no paro, por tanto, sodes vós quen debe conquistar por medio da palabra escrita. Para iso, ímosvos axudar: aquí tedes 25 poemas de amor diferentes para que escollades aquel que máis vos guste e o agasalledes".
O mellor: deu resultado! Non só se colleron poemas, senón que se prestaron moitos libros.
Grazas ao alumnado de 4º Diver e á súa profe Cristina pola colaboración.





Esta é a selección poética que Mario nos facilitou. Moitísimas grazas:



No xornal, reseña

E, ademais, concurso de tradución de frases de amor organizado polo ENDL

Poemas de amor VI

leoa
enorme leoa
estou distraído abrazándote
ben sei
como é o ceo cativador
pero agárrome máis forte ó teu pescozo
quente
non te ma vaias

Celso Fernández Sanmartín



O imparable blogue O recanto de Mik achéganos recursos para San Valentín. Premede aquí.

E desde Arquivos do Trasno, novamente, este mito:




Guía de lectura de As Mariñas:



Antoloxía de Bibloranca:

12/02/10

Dúbidas

Vin este texto en Librosfera e pareceume interesante. É de Raquel López:

Leer por profesión. Leer para que lean. Leer en el filo de la duda.
¿Y si no fuera verdad? ¿Y si leer para que otros lean fuera una pequeña mentira? ¿Y si el lector de tus lecturas siempre saliera defraudad? ¿Y si tus lecturas no fueran las suyas? ¿Y si el lector debiera encontrarse por sí mismo con todo lo que se le niega?
Escoger para otros ¿En nombre de qué? ¿De un mejor olfato? (será por nariz) ¿De una formación filológica? (poco sólida) ¿De un cierto buen gusto literario? (qué diría Bordieu).
Sin saber bien cómo, de meros lectores adultos de un género que no habíamos conocido en nuestra niñez, la literatura infantil comme il faut, (personalmente me alimenté de Selecciones Reader’s Digest y los relatos de vampiros de una vecina) nos convertimos en cribadores de libros para niños. Dejando en el olvido lo que no nos merece la pena y colocando en guías de lectura, páginas web, reseñas literarias, blogs y listados varios lo que nos parece más destacable de la infinita producción. Y me pregunto, en este ejercicio de ocasional y oportuna revisión, ¿con qué criterio, con qué autoridad?
¿Y todos los libros que no leo? ¿Y lo que leo con una mirada condicionada porque otro lo leyó? ¿Y lo que recomiendo porque me gusta sin más motivos que un pálpito?
Leer desde la duda. Aún manejando criterios objetivos y teniendo algunos conocimientos sobre los niños y sus intereses, algo de la cultura, tan voluble, y de la literatura del momento, no sabemos si nuestra lectura tiene sentido para otros.
¿Y si una experiencia de lectura relevante solo se conforma por contraste, leyendo de todo, abandonando y releyendo, retomando lo perdido y detestando lo que nos entusiasmó? ¿Y si leer fuera como vivir, una experiencia donde no aceptaríamos que nadie, aunque fuera más sabio, más rico, más alto, nos indicara el camino, nos avisara a tiempo de los riesgos y los fracasos?
No me quiero engañar. Ni leer es como vivir ni hay para tantas dudas. Los que leen nuestras propuestas y las siguen, leen otras muy dispares y les sirven también.
Claro que no será lo mismo si te quedas sin conocer a Jutta Bauer porque nadie te haya señalado cuánto de vida cabe en un trazo de tiza, o no haber escuchado que a Nadarín le perseguía entre un mundo marino poblado y transparente un “raudo y fiero tiburón” y te puedes quedar sin saber que hay unos cuantos libros que bajo el nombre de Media Vaca muestran las infinitas posibilidades de lo que puede estirarse un libro para niños. Y no es lo mismo.
¿Se puede pasar por la infancia sin haber leído a Juan Farias o a Jutta Richter? Claro que sí y tan felices. ¿Se puede ser un adolescente desnortado sin Salinger y sin Menkel? Por supuesto, siempre.
Los que leemos para otros, aún en el filo de la duda, solo y vanidosamente, queremos mostrar una de las muchas posibilidades de perderse entre los libros.

As mellores cancións de amor dos 50

Poemas de amor V (e música)

Gaude

Alégrate que vén a noite
e o seu prodixio de enganosas sombras.
A túnica nocturna acomoda os desexos
no recanto máis teu
e escintila a razón na bóveda de estrelas.
O amor, o milagroso amor
ascende á flor do sangue
e os humanos levantan
co seu cantar o universo.

Gonzalo Navaza


Comer pola vista

Xa sei que coas cousas de comer non se xoga, pero non me podo resistir a ensinarvos estas fotografías. Segundo sei, son os menús dun colexio xaponés. Arte na cociña!

11/02/10

Eloole: descargas para San Valentín

Eloolizate para o Día dos namorad@s e prepara a túa tarxeta customizada cos pdfs base- agasalllo de ELOOLE!
DESCARGAS GRATIS en 3 versións: moza-mozo, mozo-mozo, moza-moza.


Historia de todo

Preciosa historia da humanidade nunha libreta animada:




Vía Fogonazos

Poemas de amor IV (e música)

Se falase de ti non pronunciaría as
sílabas supremas
pero bicas ben e gústame estar contigo.
O meu verde co teu azul.
Delirio de ramas.
O meu verde co teu azul.
Abstéñome de pronunciar esas sílabas sublimes
pero gústame como abrazas e o teu pelo fai xogo co meu
vestido.
Os teus dedos patinan nas miñas medias.
O meu verde co teu azul.

Iolanda Castaño


Desde o blogue Arquivos do trasno esta selección musical:

Forte queixo

Coma sempre, publicidade especial... desta volta non hai mulleres, será por que non hai cervexa?

10/02/10

Nuit Blanche.

Curta creada por Spy Films. Dirixida por Arev Manoukian, a curta conta un momento de paixón incontrolado e surrealista, cun look de cine negro moi acertado. Cámara súper, súper lenta.
O dito, semana de amor.

Nuit Blanche from Spy Films on Vimeo.



Vía

Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.