Custoume moito a lectura deste libro pola súa temática: adentrarse nesoutro mundo da loucura cando o que adoitamos facer é mirar para outro lado non é tarefa sinxela.
Rexina Vega publica en
Xerais este
Dark butterfly que nos enche de dura tristura e abrumadora realidade. Percorremos nestas páxinas camiños que nos torturan porque a mente o está, o desacougo é a chave que procuramos nunha lectura que non permite deixar ningunha porta aberta, nin sequera a da esperanza. É unha novela demoledora que nos fai conscientes de que calquera de nós pode caer nese abismo que dilúe a certeza do ser humano de estar aquí e tentar sobrevivir.
Por iso é unha lectura nada condescendente e moi atormentadora que deixa a liberdade absoluta ao lector a un xuízo sen concesións, xa que a narración non xulga, só ofrece. Pero cando pechamos o libro, permanece ese medo interior que esta demoledora ventá abriu no noso interior... cordo?
E como me encantou o texto de presentación de
Paz Raña tamén volo deixo aquí:
Algunhas palabras teñen tal avidez de osíxeno que, ao mesturarse con
el, acaban imprimindo unha manchea de desexos de interpretar o que
esconden os nosos adentros.
Quizá sexa unha das poucas formas de
vencer o pudor instintivo que define esta fusión, e, unha vez dominado,
xorde o nervio que camiña en sentido inverso á farmacia.
Deste modo, nacen pensamentos e sentimentos que, con vehemencia,
escreben un Si, poucas veces, e berran un NON, moitas, co atractivo que
dá o medo, simplemente.
O resultado ten un aquel de táboa periódica,
ambivalencias que proxectan o desgarro no espello, rebrandecen os metais
máis duros e, por fin, conseguen que a auga estoupe en forma de vapor.
Que sorte! O rumor das conversas deixa de resoar no cerebro como dinamita.
E
aí está, bolboreta, a unha distancia ocular de escasos centímetros.
Ela, intentando calzar os zapatos dos outros, gobernar no país onde a
enerxía viaxa en todas direccións, malia que, sen remedio, se precipita a
unha soa parada: o pavor reverencial perante a vida.
Pero, estamos a
falar de bolboretas, de bolboretas negras, as que prefiren a
nocturnidade, que proceden da intimidación da metamorfose, nun cambio
doloroso en previsión dunha vida adulta breve, un insecto que algún
sabio bautizou co nome de Ascalapha odorata (ou sexa, relacionada co
demo e con Hades, o rei do inframundo), bolboreta.
E o curioso é que tamén podemos falar do
efecto mariposa e
facer un exercicio de ousadía, predicindo un soño doce, nada violento,
nada cassándrico... que o aletexo da nosa bolboreta en Vigo desate
tormentas en Nova York.
Un xogo finito, en fin!, un papillon noir,
unha farfalla nera, ou papallona, ou tximeleta, ou, por que non?, unha
Mademoiselle Butterfly.
Un libro que me axuda a liberar un pensamento: os recordos bonitos son os máis difíciles de superar.
Unha autora fermosa, multiplicada, que invoca ao sol, e ao seu brillo.
Unha
muller que se apropia de min, que me agasalla coa sustancia da
linguaxe, e me ofrece signos para viaxar ao fondo da intimidade, cara
ese diálogo interior inevitable...esencial...soidade...bolboreta...
