Imos mal de tempo, seino. Pero... máis vale tarde ca nunca! Se xa falamos en
dúas ocasións da homenaxe que lle fixemos a Antonio Reigosa, hoxe chegan os vídeos, menos profesionais como podedes comprobar que en anteriores ocasións.
Momento placa, Reigosa sen palabras:
Karen Marlene Duarte, Lara Groba Limia, Alba Fuentes Pérez, Patricia Quintáns Mato e Vitoria Requeijo Castro prepararon esta obriña en monicreques como homenaxe ao autor:
Antonio Reigosa contounos unha nova versión de"El gato con botas:
O gato con botas retrata con requintada retranca a hipocresía da
sociedade francesa dos tempos de Perrault, daqueles anos de finais do
século XVII, como antes o fixera, entre os séculos XII-XIII, os autores
do Roman de Renart. Unha crítica, ao meu entender, aplicable tamén á
nosa sociedade actual.
Lembrade que o conto fala dun muiñeiro que só ten para deixar por
herdanza aos seus tres fillos, un muíño, un asno e un gato. E vai ser o
irmán máis novo o que reciba o ben que en aparencia ten menos valor: o
gato.
Resulta que o gato non é un gato convencional. O gato resulta ser un
fenomenal estratega, capaz de deseñar e liderar as tramas máis
insospeitadas.
O pobre mozo, outra non lle quedaba, decide atender as condicións que
lle impón o gato, que non son moitas pois só pide unhas botas para
calzar e un bolso para recoller o que vaia pillando grazas as súas
mañas.
O gato pide ser recibido polo rei para facerlle ver que o seu amo, a
quen el chama para darlle importancia, Marqués de Carabás, é un gran
señor que lle envía regalos, tal que perdices ou coellos (ou patrocinios
e posibilidades de negocio, que para o caso viría sendo o mesmo).
O gato, para entender mellor o seu oficio en léxico actual, practica o
chamado cohecho activo, mentres que o rei do conto, aceptando os
regalos, practica o chamado cohecho impropio.
(E convén saber tamén, para entender mellor o conto, que no século XVII
chamaban carabás a uns coches de cabalos, pechados coma gaiolas, con
capacidade para vinte persoas, e que usaban os que querían aparentar
pertenza á nobleza cando viaxaban de Paris a Versalles).
Volvemos ao conto. Cando o rei parece convencido de que o tal Marqués de
Carabás non só existe, senón que é un gran señor, rico e poderoso, o
gato con botas refina a estratexia e fai que o rei e o suposto Marqués
de Carabás coincidan nunha cacería en Botsuana (digo, perdón, nun paseo
pola beira do río).
O falso marqués, por consello do líder da trama, o Gato con Botas, ten
que simular que afoga no río (aínda que este encontro podería ter lugar
tamén nunha estación de Servizo de Guitiriz, pero Perrault escolleu unha
paisaxe máis bucólica) e xusto cando o rei pasa por alí na compaña da
súa filla, o falso marqués pide auxilio, e o rei, ao saber polo gato de
quen se trata, manda que lle axuden e que o salven.
Aquí é cando coinciden as miradas do falso marqués e da princesiña. Como
poden supoñer, houbo amor a primeira vista, aínda que aclaro que nos
contos, e tamén máis veces das que se pensa na vida real, a princesiña
representa un bocado gorentoso para abrandar as vontades do macho da
especie.
Por exemplo, se lle queremos facer caso a unha lenda moi actual, podemos
dicir que a princesiña fai o papel da coca-cola, tan poderosa que pode
desenferruxar un parafuso, modesto utensilio que no conto interpreta o
falso marqués.
O resto do conto, como moi ben saben, vai caendo polo propio peso.
Ao gato xa só lle quedan por dobregar, ou sexa, por coaccionar, uns
cantos individuos para que simulen que son empregados do falso marqués
de Carabás, para que mintan no seu favor.
E para rematar queda un gran engano que se parece un mundo a unha
noticia dun meses atrás. O gato con botas reta a un ogro a que se
transforme en diversos animais para ao final pedirlle que se transforme
en Rato. E Rato, o que antes fora un ogro das finanzas mundiais, cae na
trampa e acaba morrendo devorado polo gato.
O gato apropiase das torres do ogro (chamdas Torres de Bankia) e das
súas posesións, sen distinguir nin separar os activos tóxicos dos
purificados.
Aquel rapaz, aquel mozo muiñeiro (que podería ter sido tamén xogador de
balonmán) era agora un señor rico e poderoso.
Hai outro momento no conto, no que se pronuncia unha frase memorable que
se parece moito a unha historia real que todos coñecemos.
Nun momento dado dille o rei ao duque de Palma(digo, ao falso marqués de
Carabás):
—Meu querido marqués de Carabás; se non chegas a ser o meu xenro será
porque non queres!
E o falso marqués e a princesiña casaron, e comeron perdices, e viviron
felices ata moito máis adiante que foi cando sucedeu a segunda parte
deste conto, que non llela conto, primeiro porque vostedes xa a coñecen,
e segundo, porque tampouco llela podería revelar aquí en público pois
está baixo segredo de sumario.
O que si é certo é que o falso Marqués de Carabás quedou coma un
Campeón.
E o rei tamén, aínda que pediu perdón e dixo que non volvería a suceder.
Pero …
