Blogue de Gracia e de Anxo, blogue de pingas e de icebergs, do que nos preocupa ou nos chama a atención, de biblioteca e de aula.

25/03/15

Renegade - Kevin "K.O." Olusola

Vendidas como Esclavas

24/03/15

El poder de la coma

Sally Heathcote : Sufragista



Interesantísimo cómic sobre a loita das mulleres por conseguir o dereito ao voto. Publicado pola Cúpula, Mary M. Talbot, Kate Charlesworth e Bryan Talbot constrúen en Sally Heathcote: Sufragista  a historia dun grupo de mulleres que abren ventás polas que entrará unha brisa que nunca antes estivera permitida. Pero non foi unha loita nada doada, unha loita na que mesmo se puxeron as súas vidas en perigo; estamos na Inglaterra eduardiana e os Dereitos Humanos das mulleres non existen. Que é iso da igualdade? Así, veremos conformar á protagonista, unha moza de pelo vermello que destaca ao longo de todo o libro, que será a cabeza visible do movemento National Women's Social And Politican Union aínda que a obra é basicamente coral porque o que importa é contarnos a loita da que se fala e o tremendo e decisivo período histórico que revivimos. A desobediencia civil, a estratexia política, a aprendizaxe da acción e a reivindicaicón na rúa e a loita case imposible serán os fíos que vaian levando á protagonista e ao lectorado a entender canto lle debemos a esas persoas para que as xeracións posteriores tivesen algo que nunca lles fora dado.
Iso si, o final é tremendamente hiperrealista e demoledor. Dá para pensar!



Ilumina a verdade

Os anuncios de Aministía Internacional son tan bos coma a súa causa:


23/03/15

Con lupa

La casa azul

Gustoume moito este cómic publicado por Astiberri sobre Frida Khalo e Chavela Vargas titulado La casa azul de Tyto Alba. O orixinal do achgamento a estas figuras radica en que o protagonista acode á Casa Museo de Frida Khlo en Cidade de México e tópaa pechada, polo que entra nun bar onde atopará unha vella que non será outra que Chavela Vargas, quen rememorará os seus días de xuventude co matrimonio Khalo-Rivera, retratando a vida naquela casa pola que pululaban continuamente grande personaxes daquela época. Ao mesmo tempo, o protagonista interrompe constantemente a narración de Chavela porque os datos non cadran, o que nos transmite asemade a fraxilidade dos recordos e as contradicións nas que incorreu a propia Chavela Vargas no libro Chavela Vargas. Y si quieres saber de mi pasado, de José C. Valés (Aguilar, 2002). O máis importante, a dor tremenda e constante de Frida e a súa experiencia vital que deixou constancia na súa arte. Por suposto, non estamos a ler unha biografía exacta da xenial pintora, estamos ante un exercicio literario que, coido, acada un bo resultado. No libro prima o sentimento máis que a necesidade de ser fieis á realidade vivida. Pero para iso xa temos biografías e estudos artísticos.




O roubo

Aínda se producen situacións coma esta...:

22/03/15

Dear Future Husband

Meghan Trainor presenta este videoclip con estética retro e letra... en fin, como clasificala; contén perlas coma estas: "serei a esposa idela, comprando golosinas", "se te desculpas, deixarei que probes o meu corpo", "se queres este amo especial, dime que son fermosa cada día e cada noite"... amén de cociñar e limpar para el, claro está. Vaia, que para conquistar e casar promete ser a perfecta ama de casa e cociñeira. Quizais esta moza pretendese facer algo irónico, non o sei. Visto un escaparate que vin ultimamente para a roupa de primavera, que queredes que vos diga, que o mundo vai bastante peor do que esperabamos...



Antoni Gaudí

Kalandraka sorpréndenos desta volta cun álbum biográfico sobre a figura de Antoni Gaudí da man de Dàlia Adillon Marsó, unha marabillosa oportunidade para achegarnos a esta emblemática figura e saber dela de xeito sinxelo. Resulta ben simple achegarse á arte e á vida dun personaxes tan emblemático así! O lectorado máis novo poderá percorrer e aprender sobre arte, escultura e arquitectura paseando polas páxinas deste libro, á vez que saberemos que a natureza foi a fonte de inspiración desta personalidade única que convertiu Barcelona no seu centro de interpretación e nunha cidade que hai que visitar para percorrer as súas obras.
Esta obra mereceu a mención do xurado do VII Premio Internacional Compostela de álbum ilustrado 2014.



Non á violencia contra as mulleres (CDVI)

21/03/15

Macarra y los poemas de Becker

E antes de rematar o Día da Poesía, que mellor que facelo con humor:


Poetas malos

Publicidade máis que acaída para o día de hoxe...:

Sé que algún día escribiré un poema...

Cando o vin aquí, pensei, que ben me vén!!!


Mar Arza: Statement series (2009-2011)

Arranca la primavera y, como cada año, lo hace celebrando el Día Mundial de la Poesía. En El Cultural, más allá de actos y celebraciones alejados del libro, y del poema, lo hemos querido celebrar con los protagonistas; es decir, con los poetas. Porque la poesía es indispensable, tomamos del escritorio de Elena Medel, Berta García Faet, Teresa Soto, Sofía Castañón, María Gómez Lara, Pablo Fidalgo, Hasier Larretxea y Diego Álvarez Miguel una muestra de sus ultimísimos trabajos. Poemas inéditos para el Día Mundial de la Poesía:




Elena Medel

Templo de la transformación de la sabiduría

El amor que conozco se parece a este templo. Apenas destaca
su exterior, y el interior se cubre con tejas de esmalte negro
de la dinastía Ming. La guía -un volumen antiguo, en el que no figuran
horarios de visita a monumentos ante los que retratarse,
finge la sonrisa, finge que te lo estás pasando bien- advierte
que su nombre popular es Templo Negro, más exacto,
sin poesía.

Conozco el amor igual que conozco este edificio
al que los turistas se acercan después de visitar otros
de mayor importancia. La guía -un volumen antiguo,
en el que no figuran los nombres
de los hombres que nunca lo hacen, finge la sonrisa, finge
que te lo estás pasando bien- advierte
que su nombre popular es Templo Negro, más exacto,
sin poesía.

El último libro de Elena Medel (1985) es 'Un día negro en una casa de mentira' (Visor), que recoge toda su obra poética publicada hasta la fecha.



Berta García Faet

Primer poema sobre Jimena

cuando jimena era una niña
                                    (ahora está a punto de tener una niña y
aún no lo sabe),
lloraba mucho por las noches
pensando que su madre, algún día, moriría

cuando jimena me cuenta que, cuando era niña, lloraba mucho por las noches
pensando que su madre, algún día, moriría,
                                                                    veo, ayer, a aquella jimena
que aún no conozco
llorando desconsoladamente,                inundando
desconsoladamente

todos los ríos de Colombia,
todos los ojos de todos los caballos que jimena-niña arrulla,
todos las selvas de Colombia,
todos las bocanadas de limoncello que jimena-niña cultiva
como flores de
marihuana

y cuando jimena me cuenta que, cuando era niña, se moría de pena
al pensar, durante más de diez segundos seguidos,
que carmen,
algún día,
moriría,

me veo en ella
                 aunque aún no he nacido
y sorbo el té azul
                 que me ha regalado
y absorbo el sol
                 que, muy despacio, llovizna

sobre la Barcelona veloz de mi sueño dulce y del sueño dulce de
                                                                                           jimena

y cuando jimena me cuenta que, cuando era niña, lloraba mucho por las noches
porque había creído que su madre era inmortal y, finalmente, alguien le dijo
que se equivocaba,

sé que, algún día, escribiré un poema
sobre este momento
tan triste o
íntimo
y sé que este momento tan triste o
íntimo

nos une,
        jimena,
hasta la muerte

hasta sus muertes

Berta García Faet (Valencia, 1988) es autora de 'Manojo de abominaciones', 'Night club para alumnas aplicadas','Introducción a todo' y 'Fresa y herida'.


Teresa Soto

Metales

Con qué roce me tocas,
con qué gesto me recoges
del suelo,
tierra y tela.
Me levantas
y me vuelves a coger.
Soy un arma
y me afilas
me sacas brillo
esta es nuestra guerra.

Porque tú tuviste el hierro
entre la piel y el hueso,
tú tuviste la plata y el oro
y nada te convirtió
en santo,
nada te salvó de
perder un país
ni de perder un lugar donde sentarte
un pan que comer.
Voy a ti
para sanarte del oro
para cuidar la pérdida,
abrazar tu exilio.

Sentada a la mesa
la envidia en su silla
mirándonos
tiesa como un palo
implacable
adivina algo.
No vamos a comer, no.
Cerramos la boca.
Cerramos todo.
Pero ella adivina,
sabe del hambre,
lo sabe,
grande como Líbano.

Teresa Soto ganó el Premio Adonais en 2007 por 'Un poemario'. Es autora de 'Erosión en paisaje'.


Sofía Castañón

Lo habitual era
llegar a aquella ciudad e imaginar los pasos
de quien llegó antes. De quien le dio nombre,
de quien pensó aquí un árbol, aquí esta calle
que tenga nombre de río. Aquí esta calle
que tenga nombre de poeta.
Lo habitual era
llegar a la ciudad nueva y pensar también
en las otras huellas. [Di nombres de ciudades.
Di nombres de amores en esas ciudades]
Arqueología inmediata. Seguir un rastro.

Pero no llegar a una ciudad
y preguntarse por los pasos que aún no son.
Que serán. Si habrá esta luz a esta hora
al final de esta semana cuando ya una no esté.
Si al abrirle a la ciudad las juntas que le cierran
el grito de los años y las calles y los fundadores
y los poetas que las cantan; si al abrirle las juntas
se oirá lo que parece se oye
cuando me acerco en silencio
y le digo aguanta ahí, aguanta así,
al menos unos días, quédate como estás.

Sofía Castañón (Gijón, 1983) es autora de 'Animales interiores', 'Últimas cartas a Kansas', 'Tiempu de render', 'Culpa de Pavlov' y 'La sombra de Peter Pan'. Ha realizado el documental 'Se dice poeta'.


María Gómez Lara

Don Quijote caído

otra vez estrellado contra el suelo:


me duele la espalda me tallan los huesos

cómo tragar más polvo me pregunto      cómo moverme aquí sin escudero tendré que quedarme entonces quedarme quebrado quedarme cascado tanto suelo tanto tanto que van a llamarme quizás el caído caballero el de la triste figura aquí pegado a la tierra qué más da


sé que estas son aventuras de los andantes caballeros y este será un capítulo en mi larga historia de eso no queda duda la pregunta       es ahora       qué hacer con las heridas las cortadas los raspones


dónde ensamblar el cuerpo cómo levantarme cómo seguir andando el caballero roto

con qué fuerza lograr cargar mis armas oxidadas

donde cabrán los molinos los gigantes


los vi te digo que los vi ahí estaban lo juro y fue ese sabio encantador los transformó otra vez les salieron astas a los brazos que venían a atacarme

fue el sabio encantador para dañar la aventura de este pobre hidalgo una vida sin matices
un gris sin explosiones


mis ojos vieron lo que pudieron les pesaba el hidalgo miraba Don Quijote


y el sabio encantador no supo que los cambiaba porque quería pelear       y dónde los dejo ahora       qué hacer con tantos brazos tantas piernas enormes tantas cabezas agitándose


yo Don Quijote de la Mancha quería ser el héroe de una batalla libresca y lo soy lo soy lo soy cascado Yo Don Quijote de la Mancha aunque me arda la piel


iba a blandir mi espada a salvar a la doncella

iban a ir los gigantes a llevarle mi victoria

escribirían sobre mí los autores de esta historia

las famosas aventuras de Don Quijote de la Mancha el más valiente el más enamorado


era fácil transformar molinos en gigantes lo difícil fue al revés       pero es que el sabio me sigue para jalarme el hidalgo       a mí a Don Quijote armado caballero lo difícil fue volver
cómo volver ahora me habrán quemado los libros       y aparecer de nuevo
roto deshecho quebrado


fue ese sabio encantador por sabotearme:


yo no quería estas astas que me pesan encima

yo iba a reemplazar el aire por el fuego

María Gómez Lara (Bogotá, 1989) es ganadora del último Premio Loewe de Creación joven por 'Contratono'. Es autora del poemario 'Preguntas para el azar'.


Pablo Fidalgo

Porto Palo di Capo Passero

Abubakar se sienta a nuestro lado en la playa.
Está con todos sus compañeros, pero él nos busca.
Miran, día tras día, el mar por el que llegaron a Sicilia.
Italia los aloja en un hotel del pueblo. Son trescientos.
Alguien les roba su paga de cada día
y el pueblo no quiere que estén aquí.

Abubakar tiene quince años.
Cada día llegan hombres y mujeres al hotel
y adoptan a los más pequeños.
Llegan, eligen, pagan y se van.
Pregunta si nosotros lo adoptaríamos.
Yo le digo que no es tan fácil, pero sería fácil.
Podría ser fácil.
Después caminamos hasta el puerto.
El barco en el que llegó está allí, partido en dos.
Quiere ir al norte de Italia, a Milán, allí no roban, dice.
Soy un refugiado político, dice.
Pienso, Abubakar, que tú eres quien menos necesita ser adoptado,
que tienes fuerza para sacar tu vida adelante
y lo digo para salvarme.

Después un hombre nos lleva a la isla.
En la isla, un huevo de gaviota.
Es el momento exacto del nacimiento.
Es la guerra por nacer de un ave.
Los sonidos, la pelea, la cabeza que golpea.
Es la guerra por nacer de Abubakar.
Es la guerra de nuestro amor por nacer.
Ellos vienen de la guerra. ¿De dónde vengo yo?

Yo no te adopto, pero te bendigo.
Yo no te llevo conmigo, pero te recuerdo.
La luz de este inverno es un milagro
como lo es haber nacido así.

Pablo Fidalgo Lareo (Vigo, 1984) es autor, entre otros libros, de 'La educación física', 'La retirada', 'El tiempo de las tragedias absurdas' y 'Mis padres: Romeo y Julieta'.

Hasier Larretxea

Que nadie de pasos por ti.

Que nadie ponga en tu boca
mariposas que dejaron de elevarse
hasta la clara mañana de la primavera
que abre ventanas,
que despliega el amanecer de las cuevas
y las ciénagas.

El movimiento suave y leve de la naturaleza.

El peine del viento que ordena
las praderas y las estacas.

Que nadie se interponga entre tú y esa visión
de las cosas. Que ninguna voz
suplante la tuya. Que ninguna palabra
se escurra de tus firmes manos.

Que tú seas camino y destino.
Que sólo recordemos el rumor de tu paso.

Tus restos, ese viento primaveral.
Todo aquello que no pudimos retener.

Que la llama viva de tu luminosidad
sea la mecha que pende cada día
sobre nuestro pensamiento elevado
por el rumor,
por el clamor
de nuestros pasos elevados al puerto,
ese nuevo caminar que no teme
a estos tiempos de caminos embarrados.

Que esos pasos que no supieron a dónde ir
sean la antorcha que nos guíe
a recordar el camino de vuelta,
a retomar el sendero ancestral y cristalino,
el caudal interminable del riachuelo de la infancia
que se erigió entre refugios con paredes de piedra
y el sabor de la tierra húmeda.

Que el poso de nuestra vida
sea el brillo que ilumine el recuerdo,
el nuestro,
el de nadie más.

Hasier Larretxea (Arráyoz, 1982) es autor de 'Azken bala/La última bala' y 'Niebla fronteriza' (El Gaviero).


Diego Álvarez Miguel

Eso también era amor

Y cuando se estiraba, por ejemplo
al esperar frente a un paso de cebra,
como se estiran las cuerdas de los globos
que sostienen los niños en la feria,
yo veía en su cuerpo un arco tenso
al que rogarle por favor que disparara
la precisa y dura flecha que acabase
de una vez por todas con mi vida.

Diego Álvarez Miguel (Oviedo, 1990) ha ganado el XXX Premio Hiperión de Poesía por 'Hidratante Olivia'. Ha publicado 'Un día, tres otoños' y 'Lugares últimos'.

Celebración




Que mellor libro para celebrar o Día da Poesía que un que leva por título Celebración? Ademais, celebrando esta nova editorial, Apiario, e celebrando asemade que a Literatura galega sexa así de vizosa contando con voces como a de Gonzalo Hermo. O frío como  leitmotiv, ou a perda, ou a despedida. Implacables poemas que falan do cambio con afouteza, do inverno que non varía, de luces que prenden e apagan xogando coa súa intensidade. Por iso o poemario propón saír do frío para recibir a calor, a vida. Unha vida que non é inmóbil nin estable, pero que debe ser acollida tal como é, no seu grao de finitude e mobilidade. De imperfecta, xaora. Así, aínda que haxa dor, deberemos celebrar a vida, o camiño que esta nos propón.
Unha soa ilustración, impactante, nas páxinas centrais do libro. De Mauro Trastoy.

NON HABÍA LUZ na espesura do bosque.
Pero de pronto
puidemos ver.
Viamos

NON TEMEMOS a morte
Levámola dentro.
Celebrámolo


Celebración de Gonzalo Hermo ( BookTrailer ) from apiario on Vimeo.

Prexuízos respecto ao que vestimos






http://www.boredpanda.com/dont-measure-womans-worth-clothes-ads-terre-des-femmes/

As imaxes amosan un escote, unha minisaia e uns pés con tacos invisibles. A lonxitudes destes, do escote e da perna mídese cunha escala: puritanta, pasada de moda, aburrida, provocadora, descarada, vaino pedindo, zorra, puta. A mensaxe: "non midas o valor dunha muller pola súa roupa"

http://verne.elpais.com/verne/2015/03/21/articulo/1426930809_077481.html

20/03/15

Vals Con Bashir

 Documental animado, cine en estado puro, que trata sobre a memoria, a piedade, o horror da guerra. Estamos en Líbano, no ano 1982.


Eu curareite, dixo oso pequeno

Este título tan longo é o escollido por Janosch para agasallarnos cunha nova aventura destes personaxes tan entrañables que publica a editorial Kalandraka: Eu curareite, dixo oso pequeno presenta a doenza de tigue pequeno que requirirá os coidados máis cariñosos do seu amigo oso pequeno. Porque cando un enferma precisa mimos, e entre amigos isto é ben doado. Ou cando menos iso é o que nos amosa Janosch cos seus personaxes, onde a amizade é o valor máis digno que se pode ter. Todos os veciños amosan esta mesma actitude, e solidarízanse coa dor -ollo ao humor presente sobre todo no hospital!- dun dos seus amigos, porque estar enfermo é o peor que a un lle pode pasar. E si, valoremos entón que a Amizade, con maiúsculas, é necesaria e debemos apreciala por riba de todo.
Un autor que destaca pola súa habilidade de imprimir tenrura combinada con humor nos seus libros, de que aquela saiba espertar emoción no lector e de que sutilmente os nosos beizos debuxen un sorriso calmo. Porque a historia tamén require iso, a calma de ser contada en alta para poder gozala en plenitude.
Como non imos curar lendo historias así?

 

Breves Entrevistas Sobre Feminismo

O documental amosa como a partir dun exercicio cinco persoas modifican os seus puntos de vista iniciais. Busca resaltar a importancia do proceso de reflexión persoal na conformación das opinións sobre determinados temas. Por que pensamos o que pensamos? Pensariamos de xeito diferente nun contexto diferente? Que é o que conforman as nosas opinións iniciais e que xera que se modifiquen? Presenta unha mirada política atrevida que asevera que seguramente son menos as cousas que nos afastan das que nos unen.

Breves Entrevistas Sobre Feminismo from Rei Cine on Vimeo.

19/03/15

You Don't Own Me



No eres mi dueño, no soy uno de tus muchos juguetes
No eres mi dueño, no digas que no puedo salir con otros chicos
Y no me digas que hacer
Y no me digas que decir
Y por favor, cuando salga contigo
No me exhibas, por que

No eres mi dueño, no intentes cambiarme de ninguna manera
No eres mi dueño, no me ates por que no me quedaré
Oh, yo no te digo que decir
No te digo que hacer
Así que simplemente déjame ser yo misma
Es todo lo que te pido
Soy joven y me encanta ser joven
Soy libre y me encanta ser libre
Para vivir mi vida de la manera en la que quiero vivirla
Para decir y hacer lo que sea que me de la gana
Y no me digas que hacer
Oh, no me digas que decir
Y por favor, cuando salga contigo
No me exhibas
Yo no te digo que decir
Oh, no te digo que hacer
Así que simplemente déjame ser yo misma
Es todo lo que te pido
Soy joven y me encanta ser joven
Soy libre y me encanta ser libre
Para vivir mi vida de la manera en la que quiero vivirla

Neste blog utilizamos as imaxes con finalidade educativa. Se algunha delas estivera suxeita a dereitos de autor, rogamos que vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.